352

حالا بعد از مدتها نشسته ام روی مبل، بالاخره دلم خواست در خانه هم بنویسم. هفده روز طول کشید تا همه چیز سرجای خودش قرار بگیرد آن هم نه کامل اما دیگر مابقیش را می شود تنهایی انجام داد.

مامان را هر بار نگاه کردم قلبم گرفت که با این پاش تمام راه را با من و یا بیشتر از من دویده. مامان کاش من جات درد بکشم.

برای مامان کیک تولد خریم با یک هدیه کوچک ... یک دورهمی دو نفره داشتیم.

من و امثال من که بچه ندارند بنظرم آدم ها خوشبختی اند، بچه داشتن یک دردسر مادام العمر است که ته ندارد.